Ceann de na dĂșshlĂĄin ba mhĂł a bhĂ­ roimh nualitrĂ­ocht na Gaeilge riamh ba ea conas a dhĂ©anfadh sĂ­ ceangal le litrĂ­ocht eile an mhĂ­le bliain agus nĂ­os sia siar a raibh sĂ­ ina comharba uirthi. B’fhĂ©idir nĂĄr ghĂĄ, gan amhras, Ăłir is beag scrĂ­bhneoir IodĂĄlach a bhĂ­onn rĂłchrĂĄite cĂĄ seasann a chuid focal suas is anuas le hÓivid nĂł le Virgil, agus go rĂł-ĂĄirithe leis an spalpaire sin CicearĂł. Ach bhĂ­ de chĂșram ag gluaiseacht na Gaeilge, ar shlĂ­ Ă©igin, ‘to make the present a rational continuation of the past,’ mar a chuir DĂșghlas de hÍde go beacht Ă©.

TĂĄ Ă­orĂłin ĂĄirithe sa mhĂ©id is a bhĂ­ scrĂ­bhneoirĂ­ an BhĂ©arla ag baint leasa as seanlitrĂ­ocht na Gaeilge i mblianta tosaigh athbheochan Éireann ag deireadh an 19Ăș haois - Yeats, Synge, Lady Gregory, abair leat - fad is a bhĂ­ scrĂ­bhneoirĂ­ na Gaeilge ag iarraidh a bheith ‘nua-aimseartha’, ‘uirbeach’, ‘Eorpach’ (pĂ© is brĂ­ leis) fiĂș amhĂĄin. BhĂ­ eisceachtaĂ­ ann, gan amhras, a raibh an tAthair Peadar Ó Laoire ina thosach ag cur leaganacha Nua-Ghaeilge ar fĂĄil de na seanscĂ©alta, ar nĂłs, ‘Eisirt’ nĂł ‘Bricr

📰

Continue Reading on The Irish Times

This preview shows approximately 15% of the article. Read the full story on the publisher's website to support quality journalism.

Read Full Article →